Column
Door: Onno KLeyn
Drinken en dromen
Mooi spul, wijn. Je kan het opdrinken en het lekker vinden, maar dat niet alleen. Nee zeg, dat lukt met cola ook, en koffie en sinaasappelsap en chocomel. Er bestaan zelfs nette mensen die Campari lusten. Maar wijn is meer dan zichzelf, meer dan een zoetzuur smaakje met een sliert aroma’s. Wijn doet dromen. Hij komt steevast van plekjes en plaatsen waar ik graag zou willen zijn, streken met opgewekte mensen – geen wonder, ze maken wijn – en, zeker als het om Europa gaat, verheugend fraaie landschappen, allerhande kunst en architectuur, oude kerken, kastelen, dorpen en stadjes. Zie ik een fles met ‘Beaujolais’ erop, dan schommel ik in gedachten al over de zonbeschenen heuvels. Zeg ‘Coteaux du Languedoc’ en in mijn hoofd barst alvast het cicadenconcert los dat dat zagerige insectenvolk ’s zomers in pijnbomen op touw zet. Chianti is vuurvliegjes op zoete avonden, Riesling een terras aan de Moezel, fino sherry een koel tapaslokaal in een veel te heet Sevilla. Mijn drinken is dromen, mijn dromen drinken, om Hieronymus van Alphen te parafraseren. Vandaar dat het lastig is om matig te zijn. Maar laat me dat nu toch net door de dokter aanbevolen zijn. ‘Ietsjes geprikkelde lever,” sprak hij monter. “Logisch met jouw beroep. Maar als je je nu beperkt tot dat wat je voor je werk moet proeven…” Nu slik ik voor mijn werk niks door. Professioneel wijnproeven is wijn spugen. ’s Avonds, ja ’s avonds, dan pak ik de wijnen terug die ik het lekkerst vond. En drink daarvan. Dat moet nu dus minder, en minder frequent. De leeftijd, hè. Reden te meer om flauwe, suffe, droomloze wijnen alleen te beoordelen en daarna af te voeren. Hou ik alleen de mooiste over. De indringendste. Die dan ook altijd de lekkerste blijken te zijn. Proost.
