Column
Door: Eetschrijver
Gezond Ongezond
Gerrit Jan Groothedde schrijft over eten en maakt margerita-ijs.
Een eigen website heeft heel veel leuke kanten, maar één van de leukste vind ik toch wel dat je allerlei statistieken kunt oproepen. Zo kun je niet alleen zien hoeveel mensen er op een gegeven dag langs zijn geweest, maar ook waarom ze kwamen—lees: welke zoektermen ze in Google hebben ingetoetst om bij jou uit te komen.
Dat is buitengewoon leerzaam en soms ook best een beetje confronterend. Als je bijvoorbeeld elke dag wel een keer een variant langs ziet komen op "hoe kun je zien dat water kookt", vraag je je af waarom je nog de moeite doet recepten te plaatsen voor dingen als risotto met gegrilde asperges. Soms kost heb best moeite je niet neerslachtig te voelen in de wetenschap dat er daarbuiten écht mensen zijn die geen idee hebben wat dat toch voor geborrel is dat ontstaat als je water lang genoeg verhit.
Je moet jezelf dan maar inprenten dat zulke dingen vooral leerzaam zijn. Wanneer je weet wat mensen bezighoudt, kun je daar je teksten beter op afstemmen. Je moet tenslotte de klant geven waar hij voor komt. Dat is een kwestie van commercieel gezond denken.
Daarover gesproken: nog veel vaker dan vragen over kokend water komen de termen gezond en ongezond langs, doorgaans in combinatie met het één of andere voedingsproduct waar men dan twijfels over heeft. Zo turfde ik in de afgelopen 48 uur "biefstuk ongezond", "teveel tomaten ongezond", "haring gezond ongezond", "eieren gezond", "boter gezond", "komkommer ongezond", "aardbeien gezond", "rookworst gezond", "boterham met kaas gezond" en "kroket gezonder dan kaas".
Dat zijn heel wat zorgen. Ik stel me zo voor hoe mensen thuis net op het punt staan nog maar een vierde tomaat te snijden voor in hun tomatensalade als de twijfel toeslaat: hoeveel tomaten zou je eigenlijk achter elkaar kunnen eten zonder dat je je levensduur met een jaar of vijf bekort? Gauw even googelen! Dan is het alleen maar hopen dat zulke mensen belanden op een website die ze wat zinnigs kan zeggen. Voor hetzelfde geld komen ze terecht bij een samenzweringsdenker die ervan overtuigd is dat de voedselindustrie maar één doel heeft: ons allen zo snel mogelijk uit te roeien. Ja, die mensen bestaan ook.
Goed, ik maak me er vrolijk over, maar eigenlijk is het best triest dat zoveel mensen kennelijk zó in verwarring raken door alle tegenstrijdigheden die ze links en rechts opvangen dat ze uiteindelijk niets meer durven eten zonder eerst even te checken of ze er écht niets van zullen krijgen.
Dat is vooral jammer omdat ik me voorstel dat je op die manier nauwelijks nog van je eten geniet. En laat dat nou wat mij betreft net één van de allerbelangrijkste elementen in een gezond eetpatroon zijn.
