Column

 

< vorige column
07 november 2012
Door: Annemieke Dubbeldeman

Kant-en-klaar fobie



Annemieke is groene foodie en schrijft op kookblogrozemarijn.nl.

Het is de schuld van mijn moeder. We noemen haar Ellen. Zo heet ze namelijk. Ja, het is haar schuld dat ik totaal niet bedreven ben in de kunst van het kant-en-klaar.

Haar keukenkastjes puilen uit van de kruidenpotjes en in de groentela liggen echte groenten. Je weet wel, die je nog zelf moet snijden.

Nou vooruit, misschien ligt er eens een zakje voorgesneden sla. Ik meen zelfs dat we toen ik nog thuis woonde een Aardappel Anders fase hebben gehad. Echt langde duurde die niet, want we kwamen vermoedelijk al snel tot de ontdekking dat het eigenlijk heel vieze, zoute saus was waar je voornamelijk nogal je aardappelen mee kwetste.

Het absolute toppunt van het onvermogen van mijn moeder om kant-en-klaar te eten, was wel de 'pimp pizza'. Ze kocht dan diepvriespizza's (want lekker makkelijk en snel), waar ze vervolgens een half uur op los ging met kappers, knoflook uitgeknepen in olijfolie, verse basilicum en flinterdunne ui. Lekker snel ja.

Ik heb thuis leren koken met twee kookbeurten per week. Het dreigde even mis te gaan op de eerste dag dat ik op kamers ging. Nogal verloren door het feit op mezelf teruggeworpen te zijn, kreeg ik een waanzinnige black-out in de supermarkt: ik nam een blik champignonsoep mee. Terug in het studentenhuis schaamde ik me al. Ik opende mijn kamerdeur en wierp een blik in de gemeenschappelijke gang. Toen de kust vrij was rende ik naar de keuken, flikkerde de inhoud van het blik in een krakkemikkig pannetje en warmde de smurrie op.  Eenmaal een hap genomen, schoof ik walgend mijn kommetje terzijde en knaagde maar wat aan een boterham.

Je zou denken dat ik in die tijd uiteindelijk wel geleerd heb te eten uit pakjes en bakjes. Maar nee. Ik kookte er gewoon op los in vieze studentenkeukentjes.

Nu, twaalf jaar later, faal ik nog steeds glorieus.

Soms probeer ik het wel hoor. Dan ben ik moe en wil ik kant-en-klaar eten. Thuis overweeg ik dan eerst een half uur alle opties. Vervolgens sleep ik mezelf naar de supermarkt, alwaar de echte ellende begint. Ik schuif wat ongemakkelijk heen en weer voor de koeling met diepvriespizza's. Triest word ik bij het zien van perfect ronde gevallen met obligate kwakjes 'pesto' erop. Van het schap met plastic bakjes met hele maaltijden erin fleur ik ook al niet echt op. Ik blijk een diepgewortelde fobie te hebben voor voorverpakt zielloos eten.

Uiteindelijk keer ik dan huiswaarts met een doosje verse pasta en het voornemen een 'snelle' saus in elkaar te draaien. Ik zal 't maar het 'pimp pizza' syndroom noemen. Bedankt Ellen.


blog comments powered by Disqus
 
 
 
 

 

Recente reacties

 
 
 

 

Zoek column

Vul een zoekterm in.