Column
Door: Tessa Stottelaar
Zielig eten
Tessa studeert Engels in Leiden
Mijn nichtje wil geen vlees meer eten. Dat schijnt vaak te gebeuren bij meisjes. Ik was er ook zo een. Ik was 11 toen weigerde om voortaan karbonades, gehaktballen en biefstukjes te eten. Zelfs de geliefde knakworst, kipkluifjes en uitgebakken spekjes liet ik met opgeheven hoofd staan. Dat vond ik zielig eten.
Ik begrijp mijn nichtje dus heel goed. Alleen is mijn nichtje pas zes jaar oud. Te jong om op die manier met eten bezig te zijn? Ik vind van niet! Het is juist goed. Het geeft aan dat ze bezig is met het eten dat erop haar bord ligt, dat ze nadenkt over waar het vandaan komt en hoe het gemaakt is. Dat kunnen veel van haar leeftijdsgenootjes niet zeggen. Mij heeft het vegetariër worden veel geleerd. Het betekende dat ik na moest gaan denken of ergens vlees in zat. Automatisch ging ik dus ook meer nadenken over andere producten. Hoe zat het dan met melk, waar kwamen de eieren nu precies vandaan en wat wist ik eigenlijk over kaas of groenten? Door al die vragen aan mezelf te stellen ben ik bewuster gaan eten. Ik lees verpakkingen, gebruik vrijwel geen kant-en-klaar en kies als het even kan voor biologisch. Toch eet ik nu wel weer vlees. Zo af en toe, omdat het zo lekker is en alleen als mijn studentenbudget het toelaat. Maar dan wel goed vlees, want dan vind ik het niet meer zielig!
